Indrukken van een begeleider (deel 1)...

Achtenswaardige lezer, 

Hoewel dit toch vooral het domein is van de aanwezige studenten, kan ik het niet laten om ook een enkele anekdote te delen met jullie over mijn indrukken dusver. Als begeleider ben ik pas vrij laat aan boord gekomen en zal ik u eerlijk bekennen: ik wist niet heel veel van Marokko. Wellicht geeft mij dat nog de onbevangen blik om de pluriformiteit en de contradicties van dit prachtige land te doorgronden...

De vlucht en aankomst
Aanvliegen op Marokko is bij voorbaat al feest, want je laat de druilerige grauwheid van Nederland achter je. Het licht is anders, fel en heeft een stimulerend effect op de stemming. Eenmaal geland op vliegveld Nador - een betekenisloos vliegveldje met handvol vluchten per dag - konden we gelijk wennen aan het tempo van de Marokkanen: doucement!!! Na eindeloos wachten wilde de douane nog eens uitvoerig weten wat ons programma was voor de gehele week, van dag tot dag. Dit was natuurlijk puur in het kader van onze veiligheid, uiteraard...

Nador - Oujda

Voor het vliegveld stond ons vervoer klaar: een bus voor alle studenten en een auto voor de begeleiders. Wij hebben vaste chauffeurs die tevens als gids fungeren voor de hele week en die weliswaar alleen de Marokkaans en Frans spreken, maar verder geweldig zijn. De rit naar hotel Ibis in hartje Oujda duurde ongeveer 2,5 uur, maar gaf gelijk een goede indruk van het droge en arme noorden van Marokko. 

Aangezien je precies tussen de kust en het rifgebergte rijdt richting Oujda, verandert het landschap continu: van glooiende heuvels en dorre terracotta vlaktes, tot groene stukken en een prachtige kustlijn. Vanwege het klimaat leeft men buiten en de kleine dorpjes en wegen zijn levendig. Het verkeer is levensgevaarlijk en gaat telkens net goed. Vooral bijzonder is dat als men denkt, nu ga ik even stoppen (zo maar?!), dan stopt men en maakt men eventueel een praatje met een ander midden op de weg. Verder krioelt het van de brommertjes die niet meer de naam brommer zouden mogen dragen en de voetgangers die oversteken zodra ze daar zin in hebben. 

Andere opvallendheden zijn de veelal verlaten huizen of onafgemaakte huizen (zo lijkt het vaak, maar inmiddels heb ik begrepen dat dit ook zo kan horen...) en passeer je soms complete spookdorpjes. Ook zie je veel dieren op de weg. Een mercedes die langs een ezel met trekkar gaat is geen vreemd beeld hier. Ook zijn er veel schapen, zwerfhonden en -katten, geiten en absurd veel zwaluwen (echt heel veel). Tel daar de stof, droogte, palm- en olijfbomen bij op en dit alles in de volle zon met een heerlijke zeebries, en je krijgt een idee van noord Marokko. 

Uitgaan in Oujda

Na een simpele doch voedzame maaltijd in een lokale tennisclub, besloot een select groepje om nog even wat te drinken in de 'lounge bar' tegenover het hotel. Een van de studenten was om 12 uur jarig en dat moest toch gevierd worden. De loungebar is onderdeel van een 5 sterren complex en we waren al gewaarschuwd dat dit nogal een atypische lounge tent zou zijn... Eenmaal binnen had ik het gevoel in een kruising tussen een dark room en een foute franse b film te zijn beland. Er was een Marokkaanse band met een net wat te glijerige zanger in een fluwelen jasje die zijn Arabische keel flink openzette en zijn theatrale rol heel serieus nam (vooral bij gevoelige nummers), waardoor alle onderlinge communicatie verder onmogelijk was. 

Onze nummer 1 fout was om niet vooraf te vragen wat het allemaal kostte. Onze beste zet daarentegen was om niets duurder dan flessen wijn (dat duurde heel lang om duidelijk te maken) en bier te bestellen. Want achteraf begrepen we dat flessen wodka en whisky ons 500 Euro per fles zouden hebben gekost als toeristen; niet bepaald representatieve Marokkaanse prijzen... Naast een lekker fout mannen publiek waren er enkele overrijpe en overjarige dames die het oudste beroep ter wereld beoefende en misschien 1 twijfelend stelletje in een hoekje. 

Desalniettemin mocht dit de pret niet drukken en besloten we na enige tijd - praten was namelijk toch geen optie - de stoute dansschoenen aan te trekken en de dansvloer op te gaan. Dit zorgde voor dusdanig veel entertainment bij de aanwezige gasten dat zelfs de eigenaar, diens zoon en de toiletdame (een mama van 50) ons wilden ontmoeten en met ons mee wilden dansen. We waren bijzonder welkom in Marokko hoorden we de hele tijd en als we ook maar iets, nee maar dan ook maar iets wilden hebben de komende week dan konden we altijd bellen... Wel fantastisch! Totdat we de rekening zagen, snik...

De volgende dag...

Dit was slechts de eerste dag, maar was voor mij typerend voor het Marokko wat ik tot nu toe heb gezien. Inmiddels zijn wij naar de markt geweest van Oujda, hebben we een avond gespendeerd bij een gastgezin in Berkane, hebben we de universiteit gezien van Oujda en gehoord over de verschrikkelijke toestand van de Subsaharische vluchtelingen die Europa niet inkomen en daardoor in Marokko gestrand zijn (en die als melaatsen behandeld worden ). Het was daarom extra speciaal om een mis bij te wonen in een kerk die begeleid werd door Subsaharische studenten... Kortom, teveel gebeurd om nu op in te gaan. Bovendien wil ik ook niet teveel gras wegmaaien voor de voeten van mijn mede reizigers. 

Marokko is een prachtig arabisch land waar het 1001 nachten avontuur zo tot leven kan komen en vaak ook komt...

To be continued! 

Radboud