Salaam Alaikoem!
Wij zijn Abdullah en
Evelien, studenten Toegepaste Psychologie op de HvA. Vandaag mogen wij een
stukje schrijven op deze blog. O p
dit moment zijn wij in het Ibis hotel aan het typen op een %#%@! toetsenbord,
het is namelijk geen qwerty toetsenbord, dus tot hier heeft het al een kwartier
geduurd.
Vandaag hebben wij een
drukke dag gehad. Vanochtend vertrokken wij naar het vrouwenopvanghuis Ain
Ghazal in Oujda, de stad waar wij verblijven. Hier hebben wij de
opleidingsgerichte opdracht uitgevoerd. Eenmaal aangekomen bij de
vrouwenopvang, kwamen wij er al snel achter dat we niet veel tijd tot onze
beschikking hadden. We kregen namelijk eerst informatie over de doelgroep
waarmee deze organisatie werkt en we kregen een rondleiding door het gebouw.
Ook was er nog tijd om door de vrouwen zelfgemaakte spullen zoals doosjes en
fotolijstjes te bekijken en te kopen. Tot nu toe hebben we dit bij meerdere
organisaties gemerkt, het is typisch Marokkaans, alles op zijn tijd.
Er deden twaalf vrouwen
mee aan onze activiteiten. Deze vrouwen zijn zowel verlaten door hun partner
als door hun familie, waarvan sommige verblijven in het opvanghuis met hun
kind, of in verwachting zijn van hun kind.
We begonnen met een energizer om iedereen te activeren en
het ijs te breken. Daarna vroegen we de vrouwen om twee tekeningen te maken,
eentje over hun verleden en eentje over hoe hun situatie op dit moment is, of
in de toekomst hopelijk zal zijn.
We hebben gemerkt dat de
vrouwen emotioneel reageerden op onze opdracht omdat zij niet gewend zijn om
gevraagd te worden naar hun verleden of beleving. Ze waarderen het heel erg, en
het heeft een therapeutisch effect op hen gehad volgens de directrice van Ain
Ghazal. Ze zullen hier de hele week nog over napraten.
Het was een interessante
ervaring omdat wij ons goed realiseerden dat er ook mensen zijn die het minder
hebben dan ons en dat iets wat heel klein is voor ons, zo veel kan betekenen
voor een ander.
Alaikoem Salaam,
Abdullah en Evelien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten