Hierbij 2 video's van de heenreis en een met indrukken van de hele week. Veel plezier! Groet, Radboud
Studiereis Marokko 2012
donderdag 24 mei 2012
zaterdag 12 mei 2012
woensdag 9 mei 2012
Groepsactiviteit MWD
Goedemiddag allemaal,
Vanuit een warm Marokko een blog over ons bezoek aan het vluchtelingencentrum. Dit in het kader van de opleidings-gerichte opdracht voor MWD (Maatschappelijk Werk & Dienstverlening). Wij bezochten het Fondation Orrient Occident in Oujda. Dit is een vluchtelingencentrum en buurtcentrum.
Bij binnenkomst kregen wij een kleine rondleiding. Het gebouw beschikte over de gebruikelijke kantoren, computerlokaal, kunstlokaal en een bibliotheek met een gemeenschappelijke ruimte.
Wij begonnen met een kleine video over Amsterdam. Vervolgens vertelde Wilco kort over zijn stagejaar bij de opleiding. Er zat een grote groep social work studenten in de zaal. De opleiding social work werd aangeboden binnen het buurtcentrum. Na uitwisseling van ervaringen over de verschillen en overeenkomsten van onze opleiding was het tijd voor onze creatieve opdracht.
De mensen in de zaal werden in groepjes verdeeld. Vervolgens gingen deze groepjes door middel van een tekening laten zien wat zij van Nederland wisten en/of hoe zij ons land zagen.
De tekeningen waren erg divers en reuze interessant. Veel mensen hadden onze gebruikelijke kenmerken op papier gezet. Kaas, molens, fietsen, koeien en melk. Wat opviel was dat veel mensen ook een tram en/of trein hadden getekend. Wij hadden er bij voorbaat niet op gerekend dat mensen wisten dat wij een groot OV netwerk hadden en hier ook veel gebruik van maakten.
Twee tekeningen sprongen er echter uit. De tweede prijs ging naar een Afrikaanse student die haar thuisland had getekend. Vervolgens had ze alle dingen die ze wist over Nederland ernaast geschreven.
De eerste prijs ging echter naar het groepje studenten die niet alleen de standaard dingen over Nederland hadden getekend, maar ook wat minder leuks. Er was een Koran getekend die in brand stond. Volgens de studenten stond dit voor een "bepaalde politicus" die uit ons land kwam en dit een aantal malen had gezegd. Wij vonden dit als groep erg indrukwekkend. De harde woorden van deze policitus komen dus blijkbaar ook in Marokko aan. Nu is dat niet zo heel erg vreemd, maar om er tijdens deze opdracht mee geconfronteerd te worden was indrukwekkend en leerzaam!
Na de prijsuitreiking namen wij onder het genot van thee en koek afscheid van het buurtcentrum en gingen met de bus (die nu WEL op tijd was!) weer terug naar het hotel.
Zonnige groetjes!
Nora, Christa, Saber & Wilco
Vanuit een warm Marokko een blog over ons bezoek aan het vluchtelingencentrum. Dit in het kader van de opleidings-gerichte opdracht voor MWD (Maatschappelijk Werk & Dienstverlening). Wij bezochten het Fondation Orrient Occident in Oujda. Dit is een vluchtelingencentrum en buurtcentrum.
Bij binnenkomst kregen wij een kleine rondleiding. Het gebouw beschikte over de gebruikelijke kantoren, computerlokaal, kunstlokaal en een bibliotheek met een gemeenschappelijke ruimte.
Wij begonnen met een kleine video over Amsterdam. Vervolgens vertelde Wilco kort over zijn stagejaar bij de opleiding. Er zat een grote groep social work studenten in de zaal. De opleiding social work werd aangeboden binnen het buurtcentrum. Na uitwisseling van ervaringen over de verschillen en overeenkomsten van onze opleiding was het tijd voor onze creatieve opdracht.
De mensen in de zaal werden in groepjes verdeeld. Vervolgens gingen deze groepjes door middel van een tekening laten zien wat zij van Nederland wisten en/of hoe zij ons land zagen.
De tekeningen waren erg divers en reuze interessant. Veel mensen hadden onze gebruikelijke kenmerken op papier gezet. Kaas, molens, fietsen, koeien en melk. Wat opviel was dat veel mensen ook een tram en/of trein hadden getekend. Wij hadden er bij voorbaat niet op gerekend dat mensen wisten dat wij een groot OV netwerk hadden en hier ook veel gebruik van maakten.
Twee tekeningen sprongen er echter uit. De tweede prijs ging naar een Afrikaanse student die haar thuisland had getekend. Vervolgens had ze alle dingen die ze wist over Nederland ernaast geschreven.
De eerste prijs ging echter naar het groepje studenten die niet alleen de standaard dingen over Nederland hadden getekend, maar ook wat minder leuks. Er was een Koran getekend die in brand stond. Volgens de studenten stond dit voor een "bepaalde politicus" die uit ons land kwam en dit een aantal malen had gezegd. Wij vonden dit als groep erg indrukwekkend. De harde woorden van deze policitus komen dus blijkbaar ook in Marokko aan. Nu is dat niet zo heel erg vreemd, maar om er tijdens deze opdracht mee geconfronteerd te worden was indrukwekkend en leerzaam!
Na de prijsuitreiking namen wij onder het genot van thee en koek afscheid van het buurtcentrum en gingen met de bus (die nu WEL op tijd was!) weer terug naar het hotel.
Zonnige groetjes!
Nora, Christa, Saber & Wilco
dinsdag 8 mei 2012
Vervolg Dag 5
Vandaag hebben Ouahib en ik (samra) onze opdracht uitgevoerd
bij de Stichting ‘Mens & Omgeving’. Mens & omgeving is een stichting
die zich bezig houdt met verschillende maatschappelijke vraagstukken en het
behoud van milieu en cultureel erfgoed. Tevens is het gebouw in gebruik als
cultureel centrum voor jongeren uit Berkane.
Na wat snoepgoed en drinken te hebben gekocht en alles te
hebben klaar gezet kwamen de studenten uit Berkane langzaam binnen stromen.
Deze studenten zijn vaak te vinden in dit cultureel centrum.
We hadden de volgende fotografie opdracht voorbereid:
De jongeren krijgen
allemaal een a4 met een cirkel verdeeld in vieren. Elke vak staat voor een
thema dat centraal staat in het leven van deze jongeren. Hobby’s, Familie,
Leefomgeving en Werk. Hierin verwerken zij wat hun doet denken aan deze vier
thema’s.
Nadat de jongeren waren onderverdeeld onder verschillende begeleiders zijn zij de straat opgegaan om foto’s te maken. Doormiddel van een foto stel je de studenten in de gelegenheid om verhalen te vertellen over wie zij zijn en wat zij zoal meemaken. Dit zelfbeeld strookt niet altijd met het beeld wat de ander van de student heeft. De vragen die dan ook centraal staan zijn; Hoe zie jij jezelf (identiteit) en hoe zien anderen jou (imago). De foto’s worden achteraf in het cultureel centrum door de jongeren zelf gepresenteerd.
Nadat de jongeren waren onderverdeeld onder verschillende begeleiders zijn zij de straat opgegaan om foto’s te maken. Doormiddel van een foto stel je de studenten in de gelegenheid om verhalen te vertellen over wie zij zijn en wat zij zoal meemaken. Dit zelfbeeld strookt niet altijd met het beeld wat de ander van de student heeft. De vragen die dan ook centraal staan zijn; Hoe zie jij jezelf (identiteit) en hoe zien anderen jou (imago). De foto’s worden achteraf in het cultureel centrum door de jongeren zelf gepresenteerd.
Omdat de studenten zelf al affiniteit hadden met het maken
van foto’s was het voor hen ook een leuke opdracht.
Eenmaal op pad kwamen er vele verhalen naar boven over wie
zij zijn en waar zij wonen. De jongeren reageerde heel positief op onze
begeleiding. Ze stelde zich erg open en waren enorm gastvrij. Zo gastvrij dat
Radboud zelfs bij een van de jongeren is wezen eten. Zij vonden het erg leuk om
te zien dat wij zo geïnteresseerd waren in hun dat zij steeds persoonlijkere
dingen lieten zien.
Na anderhalf uur (wat eigenlijk 45 min had moeten zijn,
hahaha) kwamen de jongeren terug bij Stichting ‘Mens & Omgeving’. Hier stonden
drankjes en koekjes klaar. Tijdens het nuttigen van deze koekjes begonnen de
jongeren verschillende liederen te zingen en hun talenten te showen. Zeven van
deze jongeren zijn een professioneel theater groep die mee doen aan
verschillende wedstrijden in het land. Ook was er een choreograaf breakdance
onder hen.
Tijdens het showen van de foto’s kregen we allemaal een goede
indruk van waar zij leefde en vooral hoe zij leefde. Nadat iedereen
emailadressen had uitgewisseld brak het feest los. Trommels werden uit de
schappen gehaald en het was een waar feest in het centrum. Traditionele
volksliederen vergezeld met vreugdekreten galmden door het gebouw. De jongeren
en de HVA studenten maakten de dansvloer onveilig en zo eindigde onze
activiteit met een geslaagd feest.
Ouahib & Samra
Bezoek vrouwen opvanghuis "Ain Ghazal"
Salaam Alaikoem!
Wij zijn Abdullah en
Evelien, studenten Toegepaste Psychologie op de HvA. Vandaag mogen wij een
stukje schrijven op deze blog. O p
dit moment zijn wij in het Ibis hotel aan het typen op een %#%@! toetsenbord,
het is namelijk geen qwerty toetsenbord, dus tot hier heeft het al een kwartier
geduurd.
Vandaag hebben wij een
drukke dag gehad. Vanochtend vertrokken wij naar het vrouwenopvanghuis Ain
Ghazal in Oujda, de stad waar wij verblijven. Hier hebben wij de
opleidingsgerichte opdracht uitgevoerd. Eenmaal aangekomen bij de
vrouwenopvang, kwamen wij er al snel achter dat we niet veel tijd tot onze
beschikking hadden. We kregen namelijk eerst informatie over de doelgroep
waarmee deze organisatie werkt en we kregen een rondleiding door het gebouw.
Ook was er nog tijd om door de vrouwen zelfgemaakte spullen zoals doosjes en
fotolijstjes te bekijken en te kopen. Tot nu toe hebben we dit bij meerdere
organisaties gemerkt, het is typisch Marokkaans, alles op zijn tijd.
Er deden twaalf vrouwen
mee aan onze activiteiten. Deze vrouwen zijn zowel verlaten door hun partner
als door hun familie, waarvan sommige verblijven in het opvanghuis met hun
kind, of in verwachting zijn van hun kind.
We begonnen met een energizer om iedereen te activeren en
het ijs te breken. Daarna vroegen we de vrouwen om twee tekeningen te maken,
eentje over hun verleden en eentje over hoe hun situatie op dit moment is, of
in de toekomst hopelijk zal zijn.
We hebben gemerkt dat de
vrouwen emotioneel reageerden op onze opdracht omdat zij niet gewend zijn om
gevraagd te worden naar hun verleden of beleving. Ze waarderen het heel erg, en
het heeft een therapeutisch effect op hen gehad volgens de directrice van Ain
Ghazal. Ze zullen hier de hele week nog over napraten.
Het was een interessante
ervaring omdat wij ons goed realiseerden dat er ook mensen zijn die het minder
hebben dan ons en dat iets wat heel klein is voor ons, zo veel kan betekenen
voor een ander.
Alaikoem Salaam,
Abdullah en Evelien
Abonneren op:
Reacties (Atom)
